Lieve allemaal,Vandaag kon ik niet direkt opstaan om deel te nemen aan de dagopening. Elke dag beginnen we met zang en gebed en het lezen van een bijbel hoofdstuk. 1 Kronieken 15, ieder krijgt een vers om te lezen, groot of klein, als je kunt, mag je. Meestal heb ik de engelse bijbel die ik van de Christengemeente Doetinchem meekreeg bij me, toch lees ik zo nu en dan vanuit de Alkitab, de indonesische bijbel. Een volle dag gewerkt en het heen en weer Nanga Pinoh ritje is geen kleinig-heidje. Heerlijk, er weer even te zijn. Bij Soekardi lag een jongen op bed met een ontsteking in zijn knie. Haalde snel een drinkflesje uit de vriezer waar bevroren water in zat, als compress op zijn knie en een kussen er tegenaan gelegd als steun. We hebben gewoon gebeden en gedankt voor Soekardi. Hij had nog niet veel zin gehad om in de spiegel naar zijn gezicht te kijken en uit te spreken: Vader dank u voor mijn prachtige gezicht, U maakt het helemaal mooi lieve Heiland, dank U wel! Ik vertrouw U. Dit is ook moeilijk, maar Soekardi begrijpt de belangrijkheid ervan heel goed.

Gebeurtenissen

Vandaag 1 september 2007
Een gewone dag, ben om vijf uur opgestaan, mijn gewassen werkshorts hing nog buiten aan de waslijn. Heerlijk, dat rivierwater met een platic steelpannetje over je heen gooien en het zweet is er weer afgespoeld. Schone shorts en blouse aan en klaarmaken voor vertrek naar het plateau, waar de grote aula gebouwd gaat worden. Onderweg kom ik werklui op hun motor tegen of zie ze vanaf hun werkplek even zwaaien en op mijn :"Selamat Pagi" teruggroeten met: Ibu! "Pagi"! Moslim en Christen als het even kan, geef ik een hand en zeg nog: "God bless you sir of God bless you brother". Op dit moment ben ik nogal moe en ga zo even liggen ergens, heb geen vaste slaapplaats. Vanmorgen nog even naar de school geweest en gekeken bij het storten van de cementvloer. Geweldig werk! Nu na de overheerlijke lunch ben ik moe geworden en ga straks even liggen ergens, heb geen vaste slaapplek.

gebeurtenissen vanaf 28 juli 2007

Lieve mensen,
Het is een heel programma elke dag! Vanmorgen was ik n.l. om half vijf al op en heb me met het zachte rivierwater gewassen, heerlijk is dat. Omdat het een tijd geleden is, zal ik de data erbij schrijven. Gisteren, 24-08-07 zijn we (Ben en Rachel en de kids en Kerrilynn en Mark en Jenny en Karen en ikzelf) naar NangaPinoh geweest om iets voor onszelf te kopen. Ik had toiletspullen nodig en een short en t-shirt. Het werd een zogenaamde pyama, maar draag het gewoon over -dag. Veel te mooi om snachts alleen te dragen. Omdat wij (Ben en Rachel en ik) volgende week naar Kuala Lumpur moeten voor de visa verlenging, dacht ik me iets niet duurs te veroorloven en een paar nieuwe sandalen. Absoluut niet de duurste maar wel goed uitziend natuurlijk. In K.L wil ik er wel goed bijlopen. Voor mezelf niet zo interessant, maar voor anderen misschien wel om naast me te lopen. De "oude" zijn echt snel versleten. Eerst nog even naar Soekardi. Een jongeman die met zijn vriend Anto (Sudianto) een motorongeluk kregen en Soekardi's gezicht er bij beschadigd werd en Anto zijn schouderbeen brak. Erg pijnlijk allemaal. Soekardi's bovenlip was opengescheurd. Gelukkig, toen ik hoorde, dat zijn tanden helemaal heel waren, was ik buitengewoon dankbaar en blij. Dan kun je je tranen niet bedwingen, wat een wonder. Ik heb 'm in het ziekenhuis opgezocht en mocht met hem bidden. Gisteren heb ik hem weer gezien, en had een harde boodschap voor hem: als je kunt, Soekardi en je hebt een spiegel, kijk er dan recht in. Zeg dan tegen je spiegelbeeld: Dank U Bapa, voor dit mooie gezicht. Kijk niet naar wat je ziet als je kunt, maar geloof, dat de Here Jezus Christus dit weet en jouw gezicht totaal heel maakt. Dit geloof ik namelijk, Soekardi. En jij mag dit ook geloven! We hebben allemaal gebeden en we ver-trouwen dat het gebeurt ook!. Hij moest glimlachen, zijn gezicht trilde nog, het doet nog een poos pijn denk ik als hij lacht. Anto sprak ik vrijdagavond en tijden de worship legde ik mijn hand op zijn schouder en met de andere hand deed ik voorzichtig zijn arm omhoog. Na de dienst vertelde ik hem waarom ik dit gedaan had en dat het belangrijk is dit te doen, maar wel met een beetje druk van een hand bovenop de schouder, anders doet het teveel pijn en dat is niet de bedoeling. Een zondag in de maand gaan we naar de kleine kerk in Manggala, het dorpje hier vlakbij. Hier heet het trouwens ook: Manggala. De oude auto, die je op een van de foto's ziet, heet dan ook "Manggala Taksi" geweldig om er in te zitten op de hompie-bompie-weg. Mark is een geweldig goede chauffeur en Kerrilynn kan er ook in rijden. Een plankje om te zitten, echte kussens zitten er niet meer in. Ik ga ook even een bericht schrijven voor de kleinkinderen (doe ik morgen). Ik ben best wel moe nu, vandaag vloertegels schoongemaakt. De stellages voor het verven van de palen zijn weggehaald, het moest echt even schoon. Als Kay en Ronny en hun zonen Nathanael en Joell thuiskomen, is het netjes. Zij hebben zo lang die dingen voor hun neus gehad, nu kunnen zij heerlijk ver kijken. Ze zijn een poosje eruit geweest, Ronny moest naar Amerika om te spreken en Kay is in Kuching gebleven met de jongens. Nathanael is bijna vijftien, hij is echt een kei, die jongen. Kan goed motor rijden hier op het terrein en kan heel goed een truck besturen. Ik ben bij hem achterop de motor geweest en naast hem gezeten. Geweldig hoor!. We hebben twee puppies, een meisje en een jongen, echt grappig. Heb ik ook een foto van genomen. Als je het huis in Pinoh ziet, hoop ik dat je kunt voorstellen, dat ik het heerlijk vind daar regelmatig te mogen komen. Meer dan 60 jongelui wonen daar, doen alles zelf, de was, het huishouden en zo.
Hebben wel een leider (Iwan) waar ik heel goed mee overweg kan. Met alle mensen daar. Hier zijn heel veel kleinere kinderen. Ook gaaf, daar niet van. Een favorietje: "Dedeng" een heerlijk mannetje, moet wel strikt aangepakt worden en dit gebeurt ook. Geen geintjes, als je stout bent krijg je het gewoon te horen! Ik doe dit anders, maar dat weet iedereen ook wel. Ik tel wel tot 3: "satu, dua, tiga" en wacht rustig. Hoef geen druk uit te oefenen. Echt gaaf joh. Ik mag me niet bemoeien met degenen die er de leiding over hebben op dat moment. Gisteravond hoorde ik Dedeng erg hard huilen en ik hoorde het en kwam gelijk naar hem toe met mijn armen om hem heen. Zonder naar het boze gezicht boven mij te kijken. Nou, ik begreep het direkt en zei: sorry, ik wist niet dat hij stout was geweest. Ik hoorde hem zo hard huilen. Vandaag probeerde hij mij uit. Ik riep hem, dat hij niet over de wal mocht lopen. Hij kwam, maar was bang dat ik hem zou aanbrengen. Ik stelde hem gerust: ik wil dat je luistert Dedeng, ik ben niet boos op je en deed de handeling na van gisteren alsof ik op mijn billen sloeg. Dit doet Ibu Gerrie niet Dedeng, jij moet wel bij mij blijven nu. En liet hem meeschrobben, wat hij geweldig vond. Na een kwartier mocht hij weer verder spelen. Aan tafel glunderde hij en stap zijn kleine hand op. Gaaf! Morgen verder, het is half negen indon.tijd. ik wil niet dat Irma die de sleutel van de pc-kamer heeft mij moet wegsturen. Nee hoor, ze vraagt het netjes. Vader's Liefde is zo wonderlijk en groot, dat die niet voor mij alleen is, ook voor jou, liefs, Gerrie

de helft van mijn verblijf nu

Lieve Allemaal,a.s. Maandag vertrekken we: Ben and Rachel Brooks met hun twee kinderen en naar Kuching en vandaar reizen Ben en ik naar Kuala Lumpur om onze visa te verlengen voor wat mij betreft 60 dagen. We zijn behoorlijk aan de schoonmaak geweest. Was drogen is geen probleem, maar je kunt dit niet overal laten hangen, dat is geen goede aanblik, als ik dit zo mag verwoorden. Wel veel werk ook voor de jonge vrouwen die ook de was voor de kleine kinderen moeten verzorgen. Omdat het nog niet helemaal klaar is, kan ik hiervan geen foto laten zien. Er zijn al wat waslijnen geplaatst, dus alles komt nu op een plek te hangen. Rondom het trainingscentrum is het netjes, de ramen keurig schoongemaakt. Was het dan zooo vies? Nou, er wordt wat gebouwd hier, kun je wel begrijpen, het zand waait soms om je oren. Erg overdreven, maar het is wel waar dat het zand op de ramen blijft zitten. We hebben van Nick vernomen dat hij waarschijnlijk een kleine Tia heeft gehad voor hij van de trap viel. Het gaat goed met hem, het zal even duren voordat hij weer aan het werk kan misschien. Asjeblieft, bidt voor hem en zijn vrouw Ank en zijn dochters, dat zij het vertrouwen mogen blijven houden dat alles in de macht van de Here Jezus Christus is en Hij antwoordt op ons vertrouwend gebed. Soekardi en Sudianto twee jongens van hier zijn met hun motor tegen de rotsen geslagen waarbij Anto zijn schouderbeen gebroken heeft en onze verwachting is dat hij helemaal herstelt. Het bot steekt erg uit. Hij werkt alweer wat mee en kan goed schilderen. Houten stellages voor school staat op het programma, hij is er al mee bezig. Wat Soekardi betreft: zijn gezicht knapt goed op. Zijn tanden zijn gelukkig allemaal heel en mooi op hun plaats gebleven, zijn bovenlip was helemaal open en zijn ooglid werd ook gehecht. We hebben samen gebeden en gedankt (in het engels). Hij verblijft nu in Nanga Pinoh, het mooie huis waar meer dan 60 jonge mensen wonen van 14jr t/m 20jr. Hij moet daar elke dag terug naar het ziekenhuis voor medische verder hulp. Toen we als leiding en werkers met elkaar baden voor de jongens mochten ik hem dragen in de handen van onze hemelse Vader als mijn eigen zoon. Het gaat er om dat hij de Liefde van onze Heiland ervaart. Jezus Christus geneest en daarbij moeten wij blijven en in dat spoor ook verder gaan. Ook "Anto" Sudianto zal de genade moeten accepteren en zichzelf moeten vergeven, dat hij reed tijdens dit ongeval. Samen hebben we erover gesproken en gebeden. Het bemoedigde hem en is weer blij geworden.De bestrating rond de school vordert nu, het wordt (is het al) prachtig met mooie kleuren. Geen grauwe schoolgebouwen dus! De leraren en leraressen zijn allen op de Bijbelschool op Java geweest en hebben daar hun eigen opleidingen gedaan. Sommigen doen twee jaar, anderen vier jaar. Of misschien wel andersom: sommigen vier jaar. Het moet allemaal wel gesponsored worden. We bidden gewoon om nieuwe sponsors en vertrouwen, dat meer mensen geinteresseerd raken voor dit Plan van God voor de kinderen van Kalimantan. Een goede opleiding is echt noodzakelijk, dit vinden wij in het Westen zeker allemaal. Mijn Puppet (Rick) heb ik aan de ministrie mogen geven, mijn (Frieda) is bij het gastgezin (Baptistengemeente) in Kuching achtergelaten. Deze twee Puppets heb ikzelf gekocht, ik hoop een "nieuwe" te kopen voor de ministrie hier. Op school en zondagsschool wordt ermee gewerkt. Omdat ik de taal nog niet beheers, kon ik niet zelf spelen, maar ben echt serieus bezig de bahasa indonesia te leren. De kinderen helpen me graag erbij en de groteren vinden het leuk samen aanbiddingsliederen te zingen. Van Kerrilynn Booth, komt uit Australie, (lerares) krijg ik engelse les. Ik doe mijn best en vraag de Heilige Geest om wijsheid in alles. Hij is onze Raadgever en wijst ons op de goede dingen, dan merk ik vanzelf wat fout is, dat kan niet anders. Mag ik ieder aanmoedigen de brief met nieuws van Living Waters Village te blijven volgen die Ronny Heyboer maandelijks schrijft. Dank je voor je gebed, voor de mensen die nog op vakantie gaan: rust lekker uit en wees blij! Degenen die terug zijn: geniet heerlijk na van alles, Vader's zegen toegebeden,Gerrie.

Geb

Er is veel gebeurd de laatste weken, heb zoveel foto's gemaakt ook van de kinderen. Waar zal ik beginnen: Ben heel vaak naar Nanga Pinoh geweest waar een prachtig huis staat waar meer dan 60 jonge mensen wonen. Zij gaan naar de middelbare school in Pinoh. Zij maken alles zelf schoon en doen hun eigen was. Rondom het huis wordt alles ook ordelijk gemaakt, zodat zij heerlijk buiten kunnen zitten of andere dingen. Bijvoorbeeld tafeltennissen of basketbal spelen. Muziek maken. Ik probeer dit even uit of het op mijn blog komt.

gebeurtenissen vanaf 28 juli 2007