training teachers

14 november 2007

Gedurende twee weken hebben Rachel en ik training mogen geven aan de leerkrachten en methodieken te laten zien en te laten uitwerken voor de lessen "Art and Music". Deze twee lessen samen te brengen en uit te werken in een deeltijd van de schooldag van 13.30-16.00 u. Later uitgebreid hierover......

YMAM zaterdag 3 november 2007

Groep Jeugd met een Opdracht kwam vanmorgen binnen. Leuke mensen, overal vandaan. Wijzelf ook, dus daar is niets byzonders aan. Wel byzonder in de zin van : Er is iets speciaals binnen komen wandelen. Ben benieuwd, heb al met een paar gesproken. Een lieve en mooie, jonge vrouw uit Jakarta (Hilde). Zij helpt de meisjes in de keuken op dit moment met eten voorbereiden. Een echtpaar uit Nigeria, komt net vanuit Zuid-Afrika en blijven een paar dagen om weer verder te trekken. Drie leerkrachten hebben vandaag een nieuwe gitaar gekregen. Echt fijn voor hen en een cd-speler voor engelse les en voor muziek uiteraard.

23 oktober 2007

Vandaag regende het pijpenstelen. Prachtig, al het regenwater door de drain te zien gutsen en stromen. Goed over nagedacht van tevoren! Gelukkig kan ik weer internetten: in de eetzaal onder de trap staat een pc geinstalleerd, die we mogen gebruiken als helpers en de leerkrachten. Heb alleen nu niet veel tijd verder te schrijven, maar wilde even kijken of het werkt allemaal. Tot.......

Jeh Sie 's verjaardag Woensdag, 10 oktober 2007

Kevin en Jeh Sie, een echtpaar uit Nieuw Zeeland. Gisteren al aangekomen, gingen bijtijds naar hun verblijf. Jeh Sie bood aan mij te helpen met de voorbereidingen van de kerstkaarten en we spraken af, dat zij eerst goed zou uitrusten en dan op haar tijd zou komen. Tegen tienen bracht Rachel haar naar school en instrueerde ik Jeh Sie, hoe zij het beste kon doen en nam Rachel mij voor een gesprek even apart. De eerste week van november beginnen we met de nieuwe ideeen uit te werken. Eerst even over deze dag: Jeh Sie vertelde ons (de leraressen en mij) dat zij jarig is vandaag en feliciteerden wij haar en ik deed dit met mijn lied:
Hiep hiep hoera! Jeh Sie is jarig
en daarom dansen en springen wij.
Hiep hiep hoera! Jeh Sie is jarig
en daarom zingen wij allemaal blij.
En wij zegenen jou met de Liefde van de Heer.
Hij zal over jou waken tot het volgend jaar weer.
Kevin en Ben hadden cake gebakken, heerlijke chocoladecake, de chocosaus kon je er nog overheen scheppen. We mochten een tweede stuk nemen als we het opkonden, dat lieten we ons geen tweede keer zeggen. Het werd een mooi afscheid, want Kevin en Jeh Sie moesten vandaag weer naar Maleisie en reisden samen met Karen. Jeh Sie en ik omhelsden elkaar en Kevin deed het eveneens. We wisselden emailadressen uit en zo gingen we uit elkaar. Rachel bracht Kay en Joell en Karen en mij naar het Traningscentre terug. Kay en Joell zaten op de auto en Mark en Kerrilynn en Karen en ik binnen. Ik had mijn spullen al in mijn koffer gedaan omdat er andere mensen komen die in Karen's kamer worden geinstalleerd. Mijn koffer staat nu in het klaslokaal van Nathanael en Joel waar ik 'snachts slaap. Vanmorgen was ik vroeg genoeg wakker om Karen en Jeh Sie en Kevin uit te zwaaien. De dagopening was binnen al begonnen, maar ik wilde hen toch even dagzeggen.

Vanaf maandag, 24 september 2007

School.
Kay heeft mij gevraagd kerstkaarten te maken met de kinderen om naar hun sponsors te versturen. De eerste keer liet ik de kinderen in de eetzaal van het Trainingscentrum tekenen en plakken, dit bleek niet het verlangde succes te geven. Daarom besloot ik de kerstkaarten voor te bewerken en met open letter aan de voorkant van de gevouwen kaart "Merry Christmas" te schrijven en aan de achterkant "A Happy New Year". Links binnenin de kaart kan er een tekening of iets leuks ingeplakt worden van heel dun papier. De rechterzijde is voor de foto van het kind. Bij de allerkleinste kinderen heb ik hun handje plat op de linkerhelft gelegd en met podlood om de vingertjes heen gelijnd zodat hun hele handje erop getekend staat. De bedoeling van dit "handje" is eigenlijk. "Ik wil er ook voor u zijn" en "dag" zeggen. Dit geldt voor allemaal, maar de kaart is te klein om grote handen op te tekenen. Het geheel mag ook niet teveel wegen voor verzending. Er moeten, heb ik zonet gehoord, 2000 stuks gemaakt worden en klaar zijn op de 30ste november, de dag dat ik naar Nederland moet. Gisteren heb ik mogen voorlezen in het indonesisch samen met mijn Puppet (handpop). Dit ga ik vaker doen en heb met de kinderen mogen zingen : "do re mi fa sol la ti do" geoefend. Het is geweldig, dat ik de kans gekregen heb.

Alyssa 's verjaardag en daarna

19 september 2007
de verjaardag van mijn oudste kleindochter "Alyssa". Al 10 jaar geworden! Via email gefeliciteerd. Veel liefs, voor jou mijn schat!. Soms is het een volle dag bezig zijn en is er niet echt tijd te beantwoorden of zelf te mailen.
20 september 2007
Allereerst om 07.00 uur m'n gebedswandeling naar het plateau van de afgetopte berg. Geweldig iedere keer het panorama te zien met het besef in het midden van de aarde te staan met de vlag met gouden kroon. Een gewone banier van 60 bij 50 centimeter aan een bamboestok. Het heeft op zich niet veel te betekenen, toch heeft het geestelijke waarde. Dit gebied gaat veranderen en de kinderen van Manggala en in heel Kalimantan zullen worden teruggebracht naar de eigenaar: Jezus Christus!. Dit is van groot belang: dat zij zullen gaan ontdekken, dat alleen Jezus Christus hun Heiland en Verlosser is! Onderweg naar het plateau waar het worshipcentre gebouwd gaat worden kom ik de werkers tegen en groet:"selamat pagi" wat:"goede morgen" betekent en geef regelmatig een hand. Ga ook even bij verschillende werkzaamheden langs. De school, waar rond de gebouwen nog bestrating gelegd wordt en in de twee in aanbouw zijnde kinderhuizen en b.v. de steenbakkerij en als ik weer terugben aan het trainingscentrum groet ik de timmerlieden die op het dak van het "kantoor" bezig zijn. Empong en Cornel en brother Eduard groeten vriende-lijk terug. Binnengekomen zijn de meisjes druk bezig met de kookvoorbereidingen en "koppie" (kopje koffie) staat klaar met twee biskwietjes. Even met de kleintjes spelen, Tessa, het nieuwe kindje begint te glimlachen, wilde eerst niets van iedereen weten en huilde steeds. Gelukkig gaat het nu veel beter, soms is zij nog verdrietig, wat wil je, als je zo jong bent en Mama niet voor je kan zorgen. De redenen weten we niet altijd.
21 september 2007
Vanmorgen 07.00 uur, hetzelfde als gisteren? Nee, het is nooit hetzelfde. Soms krijg ik woorden of mooie gedachten, soms alleen maar lofprijzing en blijdschap, verdriet, verwerking van iets wat moeilijk was. Elke dag is wel dezelfde ontdekking met een dankbaar gevoel: "Geweldig, dat ik hier ben".

Voetbal

Maandaag, 17 september 2007
Allereerst om zeven uur m'n gebedswandeling naar het worshipcentre (het staat er nog niet, maar het komt er wel) Daar bespreek ik alles met mijn Vader en kom tot rust. Daarna moest ik bij Kay komen, die zocht me en droeg me op de keukenramen schoon te maken. Twee meisjes hebben geholpen, na de lunch, keek ik nog even of alles goedging en hielp met schoon water aan te dragen met schoonmaakzeep. Er zijn horren voor de ramen geschroefd tegen alle insecten enz. die moeten wel van tijd tot tijd schoon geschrobd met een harde borstel. Toen de jongens uit school kwamen en een partijtje voetbal speelden, deed ik mee. Dit hadden zij allerminst ver-wacht, wel leuk, daarom. Datis, een jongen van 16 jaar, maakte twee foto's, dit kon net, met lege batterijen doe je niet veel. Om half zes moesten de kinderen gaan douchen voor het avondeten. De bal werd gewoon ingenomen door een van de leiding, anders blijft iedereen door voetballen. Straks begint de worship, heb dus maar korte tijd te schrijven. Geeft niet, er komen veel meer dagen.

9 september 2007 vervolg

De dienst was geweldig! Ik zag mijn lieve jonge vriend Jeremy!
Toen ik nog in Nederland was heb ik van hem gedroomd, een gehandicapte jongen en een meisje en vroeg via een email aan Ronny of er gehandicapte kinderen in Living Waters Village zijn, hij reageerde hier niet op. Dat weerhield de Heilige Geest niet mij aan te moedigen voor dit kind te bidden en in gehoorzaamheid deed ik it. Toen ik de eerste keer in Kuching in de Baptistenkerk kwam, zag ik de jongen uit mijn droom. Mijn hart werd bewogen en sloeg volgens mij enkele keren om. De prediker, die avond, gaf een seminar over geloof dat bergen kan verzetten, nou, de bergen in Kalimantan had ik al gezien in de nieuwsbrief van Ronny en Kay. Ik zag wat geloof kan doen: inderdaad bergen verzetten! Een geweldig trainingscentrum en een school in aanbouw en kinderhuizen in aanbouw, wegen aangelegd en voor het regenwater een drainweg, wat een werk en een energie die mensen verzet hebben!. De vrouw van de prediker wenkte mij, om met deze gehandicapte jongen te bidden en dit deed ik maar al te graag. Jeremy en ik hebben samen gedanst in worshiptijd van de dienst Heb eveneens met Buus, zijn Mama, mogen bidden en heb mijn armen om haar heen gedaan en haar mogen bemoedigen. Heb haar aangemoedigd met haar zoon de bijbel te lezen (ik kan niet alles lezen, zei ze) "Hindert niet Buus, doe het gewoon, of jij het begrijpt of niet. Jeremy moet horen wat Vader van hem verwacht. Of hij zich moet over geven of uitstrekken naar wat De Here Jezus met hem wil doen. "Buus, Jeremy, your son, is not an animal, he is a human being, that's why you have to tell him what he has to know" En zij heeft dit gedaan, hij had eerst sonde-voeding, maar nu sinds 14 dagen eet hij gewoon en gisteren heeft hij zonder hulp of aanmoediging zijn beide armen omhoog gedaan. Hij was gisteravond niet in de dienst.Tijdens de worshiptime in de dienst liep ik met een tamboerijn naar hem toe en ging bij hem zitten en nam zijn hand en liet hem zacht op de tamboerijn trommelen, hij genoot en een brede glimlach zag ik op zijn gezicht verschijnen, het was hartverwarmend te zien, hoe hij zelfs probeerde het zelf te doen! Toen de prediker begon te spreen, ging ik weer op mijn plaats zitten en na de dienst kwam ik weer terug bij Jeremy en omarmde hem en kuste hem op zijn hoofd. Sprak hem duidelijk aan, hij had me van begin af aan herkend. Pastor Amos Jayarathnam, de prediker van deze conferentie, kwam naar ons toe en hij bad voor Jeremy, legde zijn hand op Jeremy's hoofd en profeteerde over zijn genezing, dat hij een voetballer gaat worden voor Jezus Christus. Hij sprak zo gewoon met Jeremy, precies zoals ik zelf ook gedaan had; de Heilige Geest had me dit bevolen. Opnieuw moedigde ik zijn moeder aan te blijven lezen uit de bijbel, en zei:" Wees gerust Buus, de Here Jezus gaat alles in orde brengen, alles gaat hij begrijpen, echt waar!" Wij omhelsden elkaar en zei nog: dank je Mama Gerrie, waarop ik alleen maar stil kon zeggen: "Dank U, lieve Here Jezus, voor wat U doet. "Oh, eh Buus, ik bid ook voor Albert, je andere zoon elke dag, hij mag niet ontmoedigd worden doordat je zo veel met Jeremy bezig moet zijn (24 uur per dag). Als hij niet gehoorzaamt, vertel hem hoe belangrijk het is voor Albert om te luisteren naar wat je voorleest uit de bijbel. Vergeet ook Albert niet voor te lezen, het is zo belangrijk, dat hij gaat begrijpen, dt God van hem houdt. Daarna hadden we nog even een gesprekje met br.+zr Jayarathnam over de Prophetic ministrie en World Outreacht ministrie Living Waters Village, waar wij voor mogen dienen. Daarna even eten in een restaurant, dit is de gewoonte in Maleisie, eten doe je buitenshuis. Vanmiddag rust ik even en straks houd ik Ben and Rachel's kinderen in de gaten als zij wakker worden van hun "little nap". Als de ouders voor het eten terugkomen ga ik met hen mee. Vanavond blijf ik bij de kinderen heb ik afgesproken met Ben en Rachel, dan kunnen zij naar de avonddienst. We hebben gebeden voor een genezend wonder voor ben, die last heeft van een minicus en morgen geopereerd moet worden. Het kost hem daarna een lange tijd rust te moeten nemen. Mag niet sjouwen of iets en dit is heel moeilijk als je gewend bent zo veel te doen en hij kan eigenlijk niet gemist worden. Hij heeft gelukkig wel vakantie, dus hoeft niet erg veel weken zijn werk in de ministrie te negeren. Ben verzet heel veel werk! We zijn wel benieuwd, hoe en wat de Here Jezus doet vanavond, we vertrouwen Hem, Die gezegd heeft: "Vraag mijn Vader in Mijn Naam en Hij houdt Zijn beloften, Hij zal de zieke genezen! Zo is het!

9 september 2007

Lieve allemaal,
Vanaf vrijdag is er een healing-conferentie gaande in de Baptistenchurch in Kuching. Dezelfde avond werden er mensen naar voren geroepen die doof waren. Ik zat ergens achterin en had het niet verstaan totdat Edna (gastvrouw waar wij logeren) naar me toekwam en fluisterde: "dove mensen worden naarvoren geroepen, daar aan de linkerkant" Ten o'clock now, we go to church! Tot later.

Vandaag 6 september 2007

Terug in Kuching!
Edna en Mervyn hebben hun huis weer opengesteld en ons hartelijk verwelkomd. Edna's vriendin en Edna en ik hebben buitenshuis gegeten, heerlijk! Ben en ik hadden een fijne vliegreis van KL naar Kuching. Rachel en Lydia en Noah zaten al in de auto op ons te wachten voor de uitgang van het vliegveld. Nadat we de bagage in de achterbak deden en de kleintjes begroetten, maakte ik een paar foto's van ze en van Ben en Rachel. Binnengekomen, kon ik gelijk mijn tas in de logeerkamer zetten en gingen we uit eten. Edna nam eten voor Mervyn en kinderen Marc en Stephanie mee. Mervyn maakte zonet de logeerkamer in orde voor de nacht, ik kan zo m'n bed in. Ik ga ook niet te laat vanavond. Morgen is er een conferentie in Kuching in de Chinese Baptistengemeente en zal er weinig of geen tijd zijn te schrijven. Ik ben heel erg benieuwd hoe de diensten zullen zijn en wie ik zal gaan ontmoeten.

3 maanden, 2e fase

Lieve allemaal,
Zondagochtend heel vroeg opgestaan, half vijf klaar Ik omhelsde de kinderen en vertelde hen terug te komen en dat ik alleen mijn visa zou gaan halen. Toen ik naar buiten wilde lopen, kommandeerde Ronny mij even te wachten om samen te bidden. Hij bad voor ons en daarna omhelsde hij ons en kregen we een kus: "goede reis en tot gauw" (in het engels). Lydia van vier en Noah van anderhalf werden in de zitjes gezet en vastgegespt. Ronny met enkele kinderen zwaaiden ons uit. De eerste tijd in de rit zei ik niet zoveel en hield me even met de kids bezig tot zij sliepen. Daarna hebben wij een fijne tijd gehad, ook toen de kinderen wakker werden was het heerlijk. De gesprekken kwamen opgang en mocht ik hen beter leren kennen. Een echte vakantiesfeer, rust en vrede, Ben en Rachel spraken eerst een lange tijd met elkaar en luisterde ik naar hun blijheid en niet zo zeer naar hun gesprekken. Later nam ik deel aan gesprek en werd mij duidelijk, hoe lief zij zijn. Aan de grens ging alles goed zonder problemen en we reden goed op schema, het ging zelfs erg snel. Vlak voor de grens vertelden zij dat zij afgesproken hadden met vrienden om langs te komen. Ik heb daar genoten: hartelijke en warme persoonlijkheden. Lynda maakte snel pizza klaar en zette koffie en Malcom en Ben raakten in gesprek, terwijl Rachel met Lynda over school aan het praten waren. Leuk en hartelijk, dat Rachel en Lynda mij ook bij hun gesprek betrokken. We bleven niet zo lang, want Malcom en Lynda hadden nog veel te doen. Nu nog een uur en de grens kwam in zicht, het ging vrij ontspannen en vlug. We hebben onderweg nog wat snacks gekocht voor onderweg en kwamen tegen de avond in Kuching aan, het was eigenlijk al avond, zo'n half zeven, malaysische tijd. We werden hartelijk begroet en Edna wees naar het lekker wat zij voor ons had klaargezet. We gingen toch nog uit eten in Kuching city en gelijk even pasfoto's laten maken. Ben bleek niet te kunnen pinnen en belde Ronny vwb de betaling van de tickets, die bleken te zijn betaald. Omdat Ben lang in gesprek was en de auto op een plek stond waar het niet mocht (onwetend) kwam een politieagent eraan en schreef autonummers op voor verkeerd parkeren. Ik riep rachel en zij kwam meteen met Noah op de arm eraan en zei:"Oh hallo, ik ...." "Oh allright" en liep weer naar zijn dienstwagen. Gelukkig, geen boete, pfff... daar kwam Ben aan, die een andere Bank had geprobeerd om geld te pinnen. Niet gelukt, maar gelukkig was alles geregeld en nu naar de familie Song, even douchen en snel onze bedden in orde maken en pitten, maandagochtend, half vijf vertrekken naar Kuala Lumpur. Ik was precies op tijd om door Mervyn naar het vliegveld gebracht te worden met zijn auto. Ben achterin en ik mocht naast Mervyn zitten. Het vliegveld is niet ver bij hen vandaan. Inchecken en opstijgen! In het vliegtuig zaten we heerlijk koel en voelde me niet zo opgepropt als de eerste vlucht. Eerst het papierwerk invullen voor de visa aanvraag, een beetje wegsoezen of naar buiten kijken, om na twee uur weer te landen. We besloten per bus naar het centrum van K.L. te gaan wat aanmerkelijk goedkoper is dan de taxi. Ben copieerde de stukken en niette de pasfoto's eraan vast. Daarna naar ons hotel, Guesthouse "Haven" lieten onze spullen achter. Aan de ambassade was het weer zoals gewoonlijk erg druk, allerlei mensen uit verschillende landen ook nederlanders. Na de formaliteiten per taxi terug de One-rail(een soort bovengrondse metro op 1 spoor) duurde te lang voordat we erin konden. Terug in het hotel, we aten de eerste dag samen. Vandaag, de tweede dag, heb ik alleen buiten de deur gegeten en verder de stad doorgelopen en winkels bekeken. Nu zit ik aan een tijdje aan de pc te schrijven aan jullie en moet echt even ophouden. Morgen meer, lieve groet en omhelzing, gerrie

Lieve allemaal,Vandaag kon ik niet direkt opstaan om deel te nemen aan de dagopening. Elke dag beginnen we met zang en gebed en het lezen van een bijbel hoofdstuk. 1 Kronieken 15, ieder krijgt een vers om te lezen, groot of klein, als je kunt, mag je. Meestal heb ik de engelse bijbel die ik van de Christengemeente Doetinchem meekreeg bij me, toch lees ik zo nu en dan vanuit de Alkitab, de indonesische bijbel. Een volle dag gewerkt en het heen en weer Nanga Pinoh ritje is geen kleinig-heidje. Heerlijk, er weer even te zijn. Bij Soekardi lag een jongen op bed met een ontsteking in zijn knie. Haalde snel een drinkflesje uit de vriezer waar bevroren water in zat, als compress op zijn knie en een kussen er tegenaan gelegd als steun. We hebben gewoon gebeden en gedankt voor Soekardi. Hij had nog niet veel zin gehad om in de spiegel naar zijn gezicht te kijken en uit te spreken: Vader dank u voor mijn prachtige gezicht, U maakt het helemaal mooi lieve Heiland, dank U wel! Ik vertrouw U. Dit is ook moeilijk, maar Soekardi begrijpt de belangrijkheid ervan heel goed.

Gebeurtenissen

Vandaag 1 september 2007
Een gewone dag, ben om vijf uur opgestaan, mijn gewassen werkshorts hing nog buiten aan de waslijn. Heerlijk, dat rivierwater met een platic steelpannetje over je heen gooien en het zweet is er weer afgespoeld. Schone shorts en blouse aan en klaarmaken voor vertrek naar het plateau, waar de grote aula gebouwd gaat worden. Onderweg kom ik werklui op hun motor tegen of zie ze vanaf hun werkplek even zwaaien en op mijn :"Selamat Pagi" teruggroeten met: Ibu! "Pagi"! Moslim en Christen als het even kan, geef ik een hand en zeg nog: "God bless you sir of God bless you brother". Op dit moment ben ik nogal moe en ga zo even liggen ergens, heb geen vaste slaapplaats. Vanmorgen nog even naar de school geweest en gekeken bij het storten van de cementvloer. Geweldig werk! Nu na de overheerlijke lunch ben ik moe geworden en ga straks even liggen ergens, heb geen vaste slaapplek.

gebeurtenissen vanaf 28 juli 2007

Lieve mensen,
Het is een heel programma elke dag! Vanmorgen was ik n.l. om half vijf al op en heb me met het zachte rivierwater gewassen, heerlijk is dat. Omdat het een tijd geleden is, zal ik de data erbij schrijven. Gisteren, 24-08-07 zijn we (Ben en Rachel en de kids en Kerrilynn en Mark en Jenny en Karen en ikzelf) naar NangaPinoh geweest om iets voor onszelf te kopen. Ik had toiletspullen nodig en een short en t-shirt. Het werd een zogenaamde pyama, maar draag het gewoon over -dag. Veel te mooi om snachts alleen te dragen. Omdat wij (Ben en Rachel en ik) volgende week naar Kuala Lumpur moeten voor de visa verlenging, dacht ik me iets niet duurs te veroorloven en een paar nieuwe sandalen. Absoluut niet de duurste maar wel goed uitziend natuurlijk. In K.L wil ik er wel goed bijlopen. Voor mezelf niet zo interessant, maar voor anderen misschien wel om naast me te lopen. De "oude" zijn echt snel versleten. Eerst nog even naar Soekardi. Een jongeman die met zijn vriend Anto (Sudianto) een motorongeluk kregen en Soekardi's gezicht er bij beschadigd werd en Anto zijn schouderbeen brak. Erg pijnlijk allemaal. Soekardi's bovenlip was opengescheurd. Gelukkig, toen ik hoorde, dat zijn tanden helemaal heel waren, was ik buitengewoon dankbaar en blij. Dan kun je je tranen niet bedwingen, wat een wonder. Ik heb 'm in het ziekenhuis opgezocht en mocht met hem bidden. Gisteren heb ik hem weer gezien, en had een harde boodschap voor hem: als je kunt, Soekardi en je hebt een spiegel, kijk er dan recht in. Zeg dan tegen je spiegelbeeld: Dank U Bapa, voor dit mooie gezicht. Kijk niet naar wat je ziet als je kunt, maar geloof, dat de Here Jezus Christus dit weet en jouw gezicht totaal heel maakt. Dit geloof ik namelijk, Soekardi. En jij mag dit ook geloven! We hebben allemaal gebeden en we ver-trouwen dat het gebeurt ook!. Hij moest glimlachen, zijn gezicht trilde nog, het doet nog een poos pijn denk ik als hij lacht. Anto sprak ik vrijdagavond en tijden de worship legde ik mijn hand op zijn schouder en met de andere hand deed ik voorzichtig zijn arm omhoog. Na de dienst vertelde ik hem waarom ik dit gedaan had en dat het belangrijk is dit te doen, maar wel met een beetje druk van een hand bovenop de schouder, anders doet het teveel pijn en dat is niet de bedoeling. Een zondag in de maand gaan we naar de kleine kerk in Manggala, het dorpje hier vlakbij. Hier heet het trouwens ook: Manggala. De oude auto, die je op een van de foto's ziet, heet dan ook "Manggala Taksi" geweldig om er in te zitten op de hompie-bompie-weg. Mark is een geweldig goede chauffeur en Kerrilynn kan er ook in rijden. Een plankje om te zitten, echte kussens zitten er niet meer in. Ik ga ook even een bericht schrijven voor de kleinkinderen (doe ik morgen). Ik ben best wel moe nu, vandaag vloertegels schoongemaakt. De stellages voor het verven van de palen zijn weggehaald, het moest echt even schoon. Als Kay en Ronny en hun zonen Nathanael en Joell thuiskomen, is het netjes. Zij hebben zo lang die dingen voor hun neus gehad, nu kunnen zij heerlijk ver kijken. Ze zijn een poosje eruit geweest, Ronny moest naar Amerika om te spreken en Kay is in Kuching gebleven met de jongens. Nathanael is bijna vijftien, hij is echt een kei, die jongen. Kan goed motor rijden hier op het terrein en kan heel goed een truck besturen. Ik ben bij hem achterop de motor geweest en naast hem gezeten. Geweldig hoor!. We hebben twee puppies, een meisje en een jongen, echt grappig. Heb ik ook een foto van genomen. Als je het huis in Pinoh ziet, hoop ik dat je kunt voorstellen, dat ik het heerlijk vind daar regelmatig te mogen komen. Meer dan 60 jongelui wonen daar, doen alles zelf, de was, het huishouden en zo.
Hebben wel een leider (Iwan) waar ik heel goed mee overweg kan. Met alle mensen daar. Hier zijn heel veel kleinere kinderen. Ook gaaf, daar niet van. Een favorietje: "Dedeng" een heerlijk mannetje, moet wel strikt aangepakt worden en dit gebeurt ook. Geen geintjes, als je stout bent krijg je het gewoon te horen! Ik doe dit anders, maar dat weet iedereen ook wel. Ik tel wel tot 3: "satu, dua, tiga" en wacht rustig. Hoef geen druk uit te oefenen. Echt gaaf joh. Ik mag me niet bemoeien met degenen die er de leiding over hebben op dat moment. Gisteravond hoorde ik Dedeng erg hard huilen en ik hoorde het en kwam gelijk naar hem toe met mijn armen om hem heen. Zonder naar het boze gezicht boven mij te kijken. Nou, ik begreep het direkt en zei: sorry, ik wist niet dat hij stout was geweest. Ik hoorde hem zo hard huilen. Vandaag probeerde hij mij uit. Ik riep hem, dat hij niet over de wal mocht lopen. Hij kwam, maar was bang dat ik hem zou aanbrengen. Ik stelde hem gerust: ik wil dat je luistert Dedeng, ik ben niet boos op je en deed de handeling na van gisteren alsof ik op mijn billen sloeg. Dit doet Ibu Gerrie niet Dedeng, jij moet wel bij mij blijven nu. En liet hem meeschrobben, wat hij geweldig vond. Na een kwartier mocht hij weer verder spelen. Aan tafel glunderde hij en stap zijn kleine hand op. Gaaf! Morgen verder, het is half negen indon.tijd. ik wil niet dat Irma die de sleutel van de pc-kamer heeft mij moet wegsturen. Nee hoor, ze vraagt het netjes. Vader's Liefde is zo wonderlijk en groot, dat die niet voor mij alleen is, ook voor jou, liefs, Gerrie

de helft van mijn verblijf nu

Lieve Allemaal,a.s. Maandag vertrekken we: Ben and Rachel Brooks met hun twee kinderen en naar Kuching en vandaar reizen Ben en ik naar Kuala Lumpur om onze visa te verlengen voor wat mij betreft 60 dagen. We zijn behoorlijk aan de schoonmaak geweest. Was drogen is geen probleem, maar je kunt dit niet overal laten hangen, dat is geen goede aanblik, als ik dit zo mag verwoorden. Wel veel werk ook voor de jonge vrouwen die ook de was voor de kleine kinderen moeten verzorgen. Omdat het nog niet helemaal klaar is, kan ik hiervan geen foto laten zien. Er zijn al wat waslijnen geplaatst, dus alles komt nu op een plek te hangen. Rondom het trainingscentrum is het netjes, de ramen keurig schoongemaakt. Was het dan zooo vies? Nou, er wordt wat gebouwd hier, kun je wel begrijpen, het zand waait soms om je oren. Erg overdreven, maar het is wel waar dat het zand op de ramen blijft zitten. We hebben van Nick vernomen dat hij waarschijnlijk een kleine Tia heeft gehad voor hij van de trap viel. Het gaat goed met hem, het zal even duren voordat hij weer aan het werk kan misschien. Asjeblieft, bidt voor hem en zijn vrouw Ank en zijn dochters, dat zij het vertrouwen mogen blijven houden dat alles in de macht van de Here Jezus Christus is en Hij antwoordt op ons vertrouwend gebed. Soekardi en Sudianto twee jongens van hier zijn met hun motor tegen de rotsen geslagen waarbij Anto zijn schouderbeen gebroken heeft en onze verwachting is dat hij helemaal herstelt. Het bot steekt erg uit. Hij werkt alweer wat mee en kan goed schilderen. Houten stellages voor school staat op het programma, hij is er al mee bezig. Wat Soekardi betreft: zijn gezicht knapt goed op. Zijn tanden zijn gelukkig allemaal heel en mooi op hun plaats gebleven, zijn bovenlip was helemaal open en zijn ooglid werd ook gehecht. We hebben samen gebeden en gedankt (in het engels). Hij verblijft nu in Nanga Pinoh, het mooie huis waar meer dan 60 jonge mensen wonen van 14jr t/m 20jr. Hij moet daar elke dag terug naar het ziekenhuis voor medische verder hulp. Toen we als leiding en werkers met elkaar baden voor de jongens mochten ik hem dragen in de handen van onze hemelse Vader als mijn eigen zoon. Het gaat er om dat hij de Liefde van onze Heiland ervaart. Jezus Christus geneest en daarbij moeten wij blijven en in dat spoor ook verder gaan. Ook "Anto" Sudianto zal de genade moeten accepteren en zichzelf moeten vergeven, dat hij reed tijdens dit ongeval. Samen hebben we erover gesproken en gebeden. Het bemoedigde hem en is weer blij geworden.De bestrating rond de school vordert nu, het wordt (is het al) prachtig met mooie kleuren. Geen grauwe schoolgebouwen dus! De leraren en leraressen zijn allen op de Bijbelschool op Java geweest en hebben daar hun eigen opleidingen gedaan. Sommigen doen twee jaar, anderen vier jaar. Of misschien wel andersom: sommigen vier jaar. Het moet allemaal wel gesponsored worden. We bidden gewoon om nieuwe sponsors en vertrouwen, dat meer mensen geinteresseerd raken voor dit Plan van God voor de kinderen van Kalimantan. Een goede opleiding is echt noodzakelijk, dit vinden wij in het Westen zeker allemaal. Mijn Puppet (Rick) heb ik aan de ministrie mogen geven, mijn (Frieda) is bij het gastgezin (Baptistengemeente) in Kuching achtergelaten. Deze twee Puppets heb ikzelf gekocht, ik hoop een "nieuwe" te kopen voor de ministrie hier. Op school en zondagsschool wordt ermee gewerkt. Omdat ik de taal nog niet beheers, kon ik niet zelf spelen, maar ben echt serieus bezig de bahasa indonesia te leren. De kinderen helpen me graag erbij en de groteren vinden het leuk samen aanbiddingsliederen te zingen. Van Kerrilynn Booth, komt uit Australie, (lerares) krijg ik engelse les. Ik doe mijn best en vraag de Heilige Geest om wijsheid in alles. Hij is onze Raadgever en wijst ons op de goede dingen, dan merk ik vanzelf wat fout is, dat kan niet anders. Mag ik ieder aanmoedigen de brief met nieuws van Living Waters Village te blijven volgen die Ronny Heyboer maandelijks schrijft. Dank je voor je gebed, voor de mensen die nog op vakantie gaan: rust lekker uit en wees blij! Degenen die terug zijn: geniet heerlijk na van alles, Vader's zegen toegebeden,Gerrie.

Geb

Er is veel gebeurd de laatste weken, heb zoveel foto's gemaakt ook van de kinderen. Waar zal ik beginnen: Ben heel vaak naar Nanga Pinoh geweest waar een prachtig huis staat waar meer dan 60 jonge mensen wonen. Zij gaan naar de middelbare school in Pinoh. Zij maken alles zelf schoon en doen hun eigen was. Rondom het huis wordt alles ook ordelijk gemaakt, zodat zij heerlijk buiten kunnen zitten of andere dingen. Bijvoorbeeld tafeltennissen of basketbal spelen. Muziek maken. Ik probeer dit even uit of het op mijn blog komt.

gebeurtenissen vanaf 28 juli 2007

Gebeurtenis

Gebeurtenis
Veertien dagen geleden is een van de nederlandse vrijwilligers "Nick" van de trap gevallen. De trap was wat verschoven en hij wilde eraf springen. Op zich geen punt, maar zijn sandaal bleef aan de trap haken en hij viel met zijn hoofd en schouder op de grond. Ronald (student van Java) riep: "Pa", snel, Nick is gevallen"! Ronny rende ernaartoe en Nick lag op de stenen vloer, Ook ik liep ernaartoe en knielde erbij en vroeg om water en deed met mijn hand dat water over zijn gezicht en pakte zacht zijn hand en vroeg hem of hij erin wilde knijpen. Ik sprak Nick voortdurend aan om wakker te blijven en zij hem niet bang te zijn, want dat de Here Jezus bij hem is. Tot 3 maal toe vroeg ik hem met tussenpozen of hij in mijn hand wilde knijpen als hij mij kon verstaan en dit deed hij ook. Nick's vrouw en dochters waren er inmiddels en Ank begon in tongen te bidden. Ronny zij iedereen rustig te blijven en begon te bidden en ik ook. Heel rustig droeg hij Nick aan de Here Jezus op en begon ik te danken wat Hij heeft beloofd als wij het Vader vragen in Zijn Naam, dat Hij zelfs het leven aan ons terug geeft. Het was een geweldig moment dit te beseffen. Kay kwam erbij, zij is verpleegkundige en nam het over. Nick werd naar het ziekenhuis vervoerd per vliegtuig van de M.A.F. die in Pinoh zou landen om hem naar Sintang over te brengen. Hij moest er vijf dagen blijven en kreeg 7 medicijnen. Nergens voor nodig, maar dit is voor de "goede verkoop" . Hij was verplicht net zo lang te blijven tot de dokter zijn dienst beeindigd had, je kunt natuurlijk wel op eigen initiatief weggaan, maar dan? Er werd accuut gestopt met de medicijnen nadat Ank opgemerkt had, dat het zo niet goed ging. Eindelijk kwam Nick weer terug en moest bedrust houden. Gisteren hebben alle kinderen en de groten gebeden en 's avonds sprak Nick opeens heel duidelijk en kreeg praatjes. Vandaag zwaaiden we het hele gezin uit voor hun vertrek naar het ziekenhuis in Kuching om daar alles nog zorgvuldig te laten onderzoeken. Over 5 dg reizen zij af naar Nederland. Het was schrikken en handelen en bidden. Er is veel gebeden, maar ik ben blij dat we konden belijden dat Jezus Christus nog steeds Dezelfde is en altijd zal zijn. We hebben hartelijk afscheid genomen van hen!

Reacties

Het kan even duren voor een reactie wordt weergegeven, omdat ik besloten heb alle reakties te moderaten. Dat houdt in dat de berichten gescreend worden, dit omdat er grappenmakers zijn die het leuk vinden zinloze reclame neer te zetten. Bij deze dus graag jullie begrip daarvoor....

René

Maandag, 23 juli 2007

Eerste schooldag, officiele ceremonie!
Vanmorgen al vroeg om 07.00uur (indon.tijd) in het schoolgebouw om het speellokaal te dweilen voor de officiele opening van het schooljaar, het gebouw wordt later officieel geopend door Ronny en de indonesische authoriteiten, neem ik aan. Het eerste gedeelte heb ik niet meebeleefd, want er was nog een en ander voor te bereiden samen met Ronald (student), zoals een doek aan de wand met letters erop (foto komt later). Het team van leerkrachten was nog aan het oefenen voor opvoering van een stukje drama. Erg leuk, twee Puppets (handpop) stelden vragen over de school en een kleine uitvoering van leerkrachten zelf over het snel naar school moeten, "want dit is de eerste dag, de school begint, rennen!". Prachtig om te zien, alle kinderen van de eerste klas in de rij en dan zo voorts. Australische en nederlandse vrijwilligers filmden alles en Ronny maakte eveneens verschillende foto's. Ikzelf heb geen foto's of video gemaakt, had er de gelegenheid niet voor. Ik vind het geweldig en ontroerend te zien, dat kinderen, die nog nooit naar school zijn geweest en al 10,11,12 jaar oud zijn nu onderwijs krijgen! Het is gelukt, wat een zegen! Voor ons westerlingen is het normaal, dat iedereen onderwijs geniet en met andere kinderen spelenderwijs met elkaar mogen leren omgaan. Vooral dat zij leren uit de bijbel te lezen over Degene waarover zij zoveel gehoord en gezongen hebben: "Tuhan Jesus Kristus". Nou, zingen kunnen ze! Geweldig om te horen. Ik vind het geen pas geven om de zondagsdienst te filmen, of foto's te maken. Als er een goede gelegenheid is en het mag, doe ik dit wel. Vanmiddag was ik vrij en heb i.p.v. vanochtend mijn gebeds-wandeling gemaakt naar het plateau waar het worshipscentre gebouwd gaat worden, tevens mijn ontmoetingsplaats met mijn Leidsman. Met Hem spreek ik alles door, ook als ik verdrietig ben over iets. Je kunt trouwens altijd met Hem praten, Hij heeft niet alleen tijd voor mij, ook voor jou. Het is wel even leren luisteren en stil zijn, tijd nemen, anders hoor je niets en denk je misschien dat Hij geen idee van je bestaan heeft. Eergisteravond, waren de jongemensen uit NangaPinoh hier en werden alle jarigen naar voren geroepen van de afgelopen 2 maanden. Niemand riep mij naar voren (20 juni), ik moest huilen, niemand merkte het. Iedereen kreeg een zegen en werd gezegend. Op het laatst moesten de nederlanders naar voren komen in hun taal "welgefeliciteerd" zingen. Dit was teveel voor mij, ik heb het niet gedaan. Heb alle kinderen wel gezegend, ook de volwassenen. De Heilige Geest van de Here Jezus troostte mij in de wetenschap, dat ik Vader's geliefd kind ben en dat de kinderen mij elke dag zegenen met hun glimlach. Een jongen kwam naar mij toe en zei: "Ibu Gerrie, I miss you." Zie je: dat is Vader's antwoord, geweldig!

Van 1 juni tot nu, 22 juli 2007 is een grote belevenis. Vandaag om 09.00u kerkdienst verzorgd door de oudere jeugd van NangaPinoh, Ivan, hun leider, sprak vanmorgen over Ruth en over Naomi. Omdat het verhaal bekend is, weet ik wat er in dit bijbelboek belangrijk is te weten, verstaan kon ik Iwan niet. Toch proefde ik uit zijn woorden de Heilige Geest en aan het einde werden mensen naar voren gevraagd om de deur van hun hart open te doen voor "Tuhan Jesus Kristus". Met eerbied wordt deze Naam uitgesproken en ik ben er blij om. Ronny vroeg medewekers naar voren om hun handen op hen te leggen en te zegenen. Het is een geweldig voor mij te weten dat de Here Jezus aan mij vraagt samen met Hem een kind of een jongere de handen op te leggen. Ik voelde mijn Heiland zo dichtbij, dat ikzelf moest huilen. Een jongen, Amos, waarvoor ik al had mogen bidden toen de zieke kinderen naar voren gingen, werd aangeraakt. Dit kon ik heel duidelijk waarnemen. Nog een andere jongeman kreeg een persoonlijk woord voor zijn verdere leven. Na de dienst mochten alle kinderen naar de plaats van de drie kruisen welke waren geplaatst door Will, een van de vorige helpers uit Australie. Wij reden met Ronny naar verschillende vergezichtspunten om alle kinderen daar te kunnen filmen. Het ontroerde mij zo diep, de kinderen bij die drie kruisen te zien staan, zwaaiend en roepen. Doordat de batterijen van de camera leeg waren, kon ikzelf geen foto's maken. Alles is gefilmd en er zijn door anderen foto's genomen. Ik heb alleen maar gezwaaid en m'n handen als een megafoon voor mijn mond gehouden :" I love you" geroepen. Het was niet nodig dit te roepen omdat zij ten eerste weten dat dit waar is, maar ook omdat zij dit bij lange na niet konden horen. Toen Ronny claxoneerde wisten de kinderen dat zij naar het trainingscentrum moesten gaan voor de lunch. Eer dat wij er met de auto waren, ontmoetten wij hen bij de ingang van het gebouw.

Foto's

Mijn moeder maakt foto's van haar verblijf in Kalimantan. Deze staan allemaal op een speciaal foto-gedeelte. Als je naar het rechtergedeelte van het scherm kijkt, zie je daar een link staan Foto's, klik er op en je komt op de foto-pagina.

René

Afscheidsfeestje

Dag lieve mensen,

Even over het afscheidsfeestje van zondag j.l..

Byzonder, al mijn kinderen waren erbij. Deja en Marieke, dank je wel!

Daar hebben jullie mij mee verrast.

Morgenochtend om 06.00uur brengt Deja mij naar Ede/Wageningen en zet me op de trein naar Utrecht, daar stap ik over in de trein naar Schiphol, waar mijn vriendin Marjan Beenhakkers mij opwacht bij loket 1

Ronny Heyboer is op dit moment in Kuching aangekomen en wacht mij daar op. Ik blijf een paar dagen logeren evenals Ronny bij de familie Song en vandaar reizen wij verder. Ik dank jullie voor alle hartelijke woorden, je liefde, je meeleven, bemoedigingen, Gods zegen door jullie meegekregen. Het gebed van Nienke en van Lennaerd, neem ik mee als een verjaardagsslinger achter mij aan. Dank jullie wel voor alles! Tot ziens! Ik moet nu gaan slapen, heb daar geen zin in, maar het moet wel.

Tot spoedig bericht! Vader's Liefde over ...iedere... parel., Gerrie