Vanaf maandag, 24 september 2007

School.
Kay heeft mij gevraagd kerstkaarten te maken met de kinderen om naar hun sponsors te versturen. De eerste keer liet ik de kinderen in de eetzaal van het Trainingscentrum tekenen en plakken, dit bleek niet het verlangde succes te geven. Daarom besloot ik de kerstkaarten voor te bewerken en met open letter aan de voorkant van de gevouwen kaart "Merry Christmas" te schrijven en aan de achterkant "A Happy New Year". Links binnenin de kaart kan er een tekening of iets leuks ingeplakt worden van heel dun papier. De rechterzijde is voor de foto van het kind. Bij de allerkleinste kinderen heb ik hun handje plat op de linkerhelft gelegd en met podlood om de vingertjes heen gelijnd zodat hun hele handje erop getekend staat. De bedoeling van dit "handje" is eigenlijk. "Ik wil er ook voor u zijn" en "dag" zeggen. Dit geldt voor allemaal, maar de kaart is te klein om grote handen op te tekenen. Het geheel mag ook niet teveel wegen voor verzending. Er moeten, heb ik zonet gehoord, 2000 stuks gemaakt worden en klaar zijn op de 30ste november, de dag dat ik naar Nederland moet. Gisteren heb ik mogen voorlezen in het indonesisch samen met mijn Puppet (handpop). Dit ga ik vaker doen en heb met de kinderen mogen zingen : "do re mi fa sol la ti do" geoefend. Het is geweldig, dat ik de kans gekregen heb.

Alyssa 's verjaardag en daarna

19 september 2007
de verjaardag van mijn oudste kleindochter "Alyssa". Al 10 jaar geworden! Via email gefeliciteerd. Veel liefs, voor jou mijn schat!. Soms is het een volle dag bezig zijn en is er niet echt tijd te beantwoorden of zelf te mailen.
20 september 2007
Allereerst om 07.00 uur m'n gebedswandeling naar het plateau van de afgetopte berg. Geweldig iedere keer het panorama te zien met het besef in het midden van de aarde te staan met de vlag met gouden kroon. Een gewone banier van 60 bij 50 centimeter aan een bamboestok. Het heeft op zich niet veel te betekenen, toch heeft het geestelijke waarde. Dit gebied gaat veranderen en de kinderen van Manggala en in heel Kalimantan zullen worden teruggebracht naar de eigenaar: Jezus Christus!. Dit is van groot belang: dat zij zullen gaan ontdekken, dat alleen Jezus Christus hun Heiland en Verlosser is! Onderweg naar het plateau waar het worshipcentre gebouwd gaat worden kom ik de werkers tegen en groet:"selamat pagi" wat:"goede morgen" betekent en geef regelmatig een hand. Ga ook even bij verschillende werkzaamheden langs. De school, waar rond de gebouwen nog bestrating gelegd wordt en in de twee in aanbouw zijnde kinderhuizen en b.v. de steenbakkerij en als ik weer terugben aan het trainingscentrum groet ik de timmerlieden die op het dak van het "kantoor" bezig zijn. Empong en Cornel en brother Eduard groeten vriende-lijk terug. Binnengekomen zijn de meisjes druk bezig met de kookvoorbereidingen en "koppie" (kopje koffie) staat klaar met twee biskwietjes. Even met de kleintjes spelen, Tessa, het nieuwe kindje begint te glimlachen, wilde eerst niets van iedereen weten en huilde steeds. Gelukkig gaat het nu veel beter, soms is zij nog verdrietig, wat wil je, als je zo jong bent en Mama niet voor je kan zorgen. De redenen weten we niet altijd.
21 september 2007
Vanmorgen 07.00 uur, hetzelfde als gisteren? Nee, het is nooit hetzelfde. Soms krijg ik woorden of mooie gedachten, soms alleen maar lofprijzing en blijdschap, verdriet, verwerking van iets wat moeilijk was. Elke dag is wel dezelfde ontdekking met een dankbaar gevoel: "Geweldig, dat ik hier ben".

Voetbal

Maandaag, 17 september 2007
Allereerst om zeven uur m'n gebedswandeling naar het worshipcentre (het staat er nog niet, maar het komt er wel) Daar bespreek ik alles met mijn Vader en kom tot rust. Daarna moest ik bij Kay komen, die zocht me en droeg me op de keukenramen schoon te maken. Twee meisjes hebben geholpen, na de lunch, keek ik nog even of alles goedging en hielp met schoon water aan te dragen met schoonmaakzeep. Er zijn horren voor de ramen geschroefd tegen alle insecten enz. die moeten wel van tijd tot tijd schoon geschrobd met een harde borstel. Toen de jongens uit school kwamen en een partijtje voetbal speelden, deed ik mee. Dit hadden zij allerminst ver-wacht, wel leuk, daarom. Datis, een jongen van 16 jaar, maakte twee foto's, dit kon net, met lege batterijen doe je niet veel. Om half zes moesten de kinderen gaan douchen voor het avondeten. De bal werd gewoon ingenomen door een van de leiding, anders blijft iedereen door voetballen. Straks begint de worship, heb dus maar korte tijd te schrijven. Geeft niet, er komen veel meer dagen.

9 september 2007 vervolg

De dienst was geweldig! Ik zag mijn lieve jonge vriend Jeremy!
Toen ik nog in Nederland was heb ik van hem gedroomd, een gehandicapte jongen en een meisje en vroeg via een email aan Ronny of er gehandicapte kinderen in Living Waters Village zijn, hij reageerde hier niet op. Dat weerhield de Heilige Geest niet mij aan te moedigen voor dit kind te bidden en in gehoorzaamheid deed ik it. Toen ik de eerste keer in Kuching in de Baptistenkerk kwam, zag ik de jongen uit mijn droom. Mijn hart werd bewogen en sloeg volgens mij enkele keren om. De prediker, die avond, gaf een seminar over geloof dat bergen kan verzetten, nou, de bergen in Kalimantan had ik al gezien in de nieuwsbrief van Ronny en Kay. Ik zag wat geloof kan doen: inderdaad bergen verzetten! Een geweldig trainingscentrum en een school in aanbouw en kinderhuizen in aanbouw, wegen aangelegd en voor het regenwater een drainweg, wat een werk en een energie die mensen verzet hebben!. De vrouw van de prediker wenkte mij, om met deze gehandicapte jongen te bidden en dit deed ik maar al te graag. Jeremy en ik hebben samen gedanst in worshiptijd van de dienst Heb eveneens met Buus, zijn Mama, mogen bidden en heb mijn armen om haar heen gedaan en haar mogen bemoedigen. Heb haar aangemoedigd met haar zoon de bijbel te lezen (ik kan niet alles lezen, zei ze) "Hindert niet Buus, doe het gewoon, of jij het begrijpt of niet. Jeremy moet horen wat Vader van hem verwacht. Of hij zich moet over geven of uitstrekken naar wat De Here Jezus met hem wil doen. "Buus, Jeremy, your son, is not an animal, he is a human being, that's why you have to tell him what he has to know" En zij heeft dit gedaan, hij had eerst sonde-voeding, maar nu sinds 14 dagen eet hij gewoon en gisteren heeft hij zonder hulp of aanmoediging zijn beide armen omhoog gedaan. Hij was gisteravond niet in de dienst.Tijdens de worshiptime in de dienst liep ik met een tamboerijn naar hem toe en ging bij hem zitten en nam zijn hand en liet hem zacht op de tamboerijn trommelen, hij genoot en een brede glimlach zag ik op zijn gezicht verschijnen, het was hartverwarmend te zien, hoe hij zelfs probeerde het zelf te doen! Toen de prediker begon te spreen, ging ik weer op mijn plaats zitten en na de dienst kwam ik weer terug bij Jeremy en omarmde hem en kuste hem op zijn hoofd. Sprak hem duidelijk aan, hij had me van begin af aan herkend. Pastor Amos Jayarathnam, de prediker van deze conferentie, kwam naar ons toe en hij bad voor Jeremy, legde zijn hand op Jeremy's hoofd en profeteerde over zijn genezing, dat hij een voetballer gaat worden voor Jezus Christus. Hij sprak zo gewoon met Jeremy, precies zoals ik zelf ook gedaan had; de Heilige Geest had me dit bevolen. Opnieuw moedigde ik zijn moeder aan te blijven lezen uit de bijbel, en zei:" Wees gerust Buus, de Here Jezus gaat alles in orde brengen, alles gaat hij begrijpen, echt waar!" Wij omhelsden elkaar en zei nog: dank je Mama Gerrie, waarop ik alleen maar stil kon zeggen: "Dank U, lieve Here Jezus, voor wat U doet. "Oh, eh Buus, ik bid ook voor Albert, je andere zoon elke dag, hij mag niet ontmoedigd worden doordat je zo veel met Jeremy bezig moet zijn (24 uur per dag). Als hij niet gehoorzaamt, vertel hem hoe belangrijk het is voor Albert om te luisteren naar wat je voorleest uit de bijbel. Vergeet ook Albert niet voor te lezen, het is zo belangrijk, dat hij gaat begrijpen, dt God van hem houdt. Daarna hadden we nog even een gesprekje met br.+zr Jayarathnam over de Prophetic ministrie en World Outreacht ministrie Living Waters Village, waar wij voor mogen dienen. Daarna even eten in een restaurant, dit is de gewoonte in Maleisie, eten doe je buitenshuis. Vanmiddag rust ik even en straks houd ik Ben and Rachel's kinderen in de gaten als zij wakker worden van hun "little nap". Als de ouders voor het eten terugkomen ga ik met hen mee. Vanavond blijf ik bij de kinderen heb ik afgesproken met Ben en Rachel, dan kunnen zij naar de avonddienst. We hebben gebeden voor een genezend wonder voor ben, die last heeft van een minicus en morgen geopereerd moet worden. Het kost hem daarna een lange tijd rust te moeten nemen. Mag niet sjouwen of iets en dit is heel moeilijk als je gewend bent zo veel te doen en hij kan eigenlijk niet gemist worden. Hij heeft gelukkig wel vakantie, dus hoeft niet erg veel weken zijn werk in de ministrie te negeren. Ben verzet heel veel werk! We zijn wel benieuwd, hoe en wat de Here Jezus doet vanavond, we vertrouwen Hem, Die gezegd heeft: "Vraag mijn Vader in Mijn Naam en Hij houdt Zijn beloften, Hij zal de zieke genezen! Zo is het!

9 september 2007

Lieve allemaal,
Vanaf vrijdag is er een healing-conferentie gaande in de Baptistenchurch in Kuching. Dezelfde avond werden er mensen naar voren geroepen die doof waren. Ik zat ergens achterin en had het niet verstaan totdat Edna (gastvrouw waar wij logeren) naar me toekwam en fluisterde: "dove mensen worden naarvoren geroepen, daar aan de linkerkant" Ten o'clock now, we go to church! Tot later.

Vandaag 6 september 2007

Terug in Kuching!
Edna en Mervyn hebben hun huis weer opengesteld en ons hartelijk verwelkomd. Edna's vriendin en Edna en ik hebben buitenshuis gegeten, heerlijk! Ben en ik hadden een fijne vliegreis van KL naar Kuching. Rachel en Lydia en Noah zaten al in de auto op ons te wachten voor de uitgang van het vliegveld. Nadat we de bagage in de achterbak deden en de kleintjes begroetten, maakte ik een paar foto's van ze en van Ben en Rachel. Binnengekomen, kon ik gelijk mijn tas in de logeerkamer zetten en gingen we uit eten. Edna nam eten voor Mervyn en kinderen Marc en Stephanie mee. Mervyn maakte zonet de logeerkamer in orde voor de nacht, ik kan zo m'n bed in. Ik ga ook niet te laat vanavond. Morgen is er een conferentie in Kuching in de Chinese Baptistengemeente en zal er weinig of geen tijd zijn te schrijven. Ik ben heel erg benieuwd hoe de diensten zullen zijn en wie ik zal gaan ontmoeten.

3 maanden, 2e fase

Lieve allemaal,
Zondagochtend heel vroeg opgestaan, half vijf klaar Ik omhelsde de kinderen en vertelde hen terug te komen en dat ik alleen mijn visa zou gaan halen. Toen ik naar buiten wilde lopen, kommandeerde Ronny mij even te wachten om samen te bidden. Hij bad voor ons en daarna omhelsde hij ons en kregen we een kus: "goede reis en tot gauw" (in het engels). Lydia van vier en Noah van anderhalf werden in de zitjes gezet en vastgegespt. Ronny met enkele kinderen zwaaiden ons uit. De eerste tijd in de rit zei ik niet zoveel en hield me even met de kids bezig tot zij sliepen. Daarna hebben wij een fijne tijd gehad, ook toen de kinderen wakker werden was het heerlijk. De gesprekken kwamen opgang en mocht ik hen beter leren kennen. Een echte vakantiesfeer, rust en vrede, Ben en Rachel spraken eerst een lange tijd met elkaar en luisterde ik naar hun blijheid en niet zo zeer naar hun gesprekken. Later nam ik deel aan gesprek en werd mij duidelijk, hoe lief zij zijn. Aan de grens ging alles goed zonder problemen en we reden goed op schema, het ging zelfs erg snel. Vlak voor de grens vertelden zij dat zij afgesproken hadden met vrienden om langs te komen. Ik heb daar genoten: hartelijke en warme persoonlijkheden. Lynda maakte snel pizza klaar en zette koffie en Malcom en Ben raakten in gesprek, terwijl Rachel met Lynda over school aan het praten waren. Leuk en hartelijk, dat Rachel en Lynda mij ook bij hun gesprek betrokken. We bleven niet zo lang, want Malcom en Lynda hadden nog veel te doen. Nu nog een uur en de grens kwam in zicht, het ging vrij ontspannen en vlug. We hebben onderweg nog wat snacks gekocht voor onderweg en kwamen tegen de avond in Kuching aan, het was eigenlijk al avond, zo'n half zeven, malaysische tijd. We werden hartelijk begroet en Edna wees naar het lekker wat zij voor ons had klaargezet. We gingen toch nog uit eten in Kuching city en gelijk even pasfoto's laten maken. Ben bleek niet te kunnen pinnen en belde Ronny vwb de betaling van de tickets, die bleken te zijn betaald. Omdat Ben lang in gesprek was en de auto op een plek stond waar het niet mocht (onwetend) kwam een politieagent eraan en schreef autonummers op voor verkeerd parkeren. Ik riep rachel en zij kwam meteen met Noah op de arm eraan en zei:"Oh hallo, ik ...." "Oh allright" en liep weer naar zijn dienstwagen. Gelukkig, geen boete, pfff... daar kwam Ben aan, die een andere Bank had geprobeerd om geld te pinnen. Niet gelukt, maar gelukkig was alles geregeld en nu naar de familie Song, even douchen en snel onze bedden in orde maken en pitten, maandagochtend, half vijf vertrekken naar Kuala Lumpur. Ik was precies op tijd om door Mervyn naar het vliegveld gebracht te worden met zijn auto. Ben achterin en ik mocht naast Mervyn zitten. Het vliegveld is niet ver bij hen vandaan. Inchecken en opstijgen! In het vliegtuig zaten we heerlijk koel en voelde me niet zo opgepropt als de eerste vlucht. Eerst het papierwerk invullen voor de visa aanvraag, een beetje wegsoezen of naar buiten kijken, om na twee uur weer te landen. We besloten per bus naar het centrum van K.L. te gaan wat aanmerkelijk goedkoper is dan de taxi. Ben copieerde de stukken en niette de pasfoto's eraan vast. Daarna naar ons hotel, Guesthouse "Haven" lieten onze spullen achter. Aan de ambassade was het weer zoals gewoonlijk erg druk, allerlei mensen uit verschillende landen ook nederlanders. Na de formaliteiten per taxi terug de One-rail(een soort bovengrondse metro op 1 spoor) duurde te lang voordat we erin konden. Terug in het hotel, we aten de eerste dag samen. Vandaag, de tweede dag, heb ik alleen buiten de deur gegeten en verder de stad doorgelopen en winkels bekeken. Nu zit ik aan een tijdje aan de pc te schrijven aan jullie en moet echt even ophouden. Morgen meer, lieve groet en omhelzing, gerrie