Gebeurtenis

Gebeurtenis
Veertien dagen geleden is een van de nederlandse vrijwilligers "Nick" van de trap gevallen. De trap was wat verschoven en hij wilde eraf springen. Op zich geen punt, maar zijn sandaal bleef aan de trap haken en hij viel met zijn hoofd en schouder op de grond. Ronald (student van Java) riep: "Pa", snel, Nick is gevallen"! Ronny rende ernaartoe en Nick lag op de stenen vloer, Ook ik liep ernaartoe en knielde erbij en vroeg om water en deed met mijn hand dat water over zijn gezicht en pakte zacht zijn hand en vroeg hem of hij erin wilde knijpen. Ik sprak Nick voortdurend aan om wakker te blijven en zij hem niet bang te zijn, want dat de Here Jezus bij hem is. Tot 3 maal toe vroeg ik hem met tussenpozen of hij in mijn hand wilde knijpen als hij mij kon verstaan en dit deed hij ook. Nick's vrouw en dochters waren er inmiddels en Ank begon in tongen te bidden. Ronny zij iedereen rustig te blijven en begon te bidden en ik ook. Heel rustig droeg hij Nick aan de Here Jezus op en begon ik te danken wat Hij heeft beloofd als wij het Vader vragen in Zijn Naam, dat Hij zelfs het leven aan ons terug geeft. Het was een geweldig moment dit te beseffen. Kay kwam erbij, zij is verpleegkundige en nam het over. Nick werd naar het ziekenhuis vervoerd per vliegtuig van de M.A.F. die in Pinoh zou landen om hem naar Sintang over te brengen. Hij moest er vijf dagen blijven en kreeg 7 medicijnen. Nergens voor nodig, maar dit is voor de "goede verkoop" . Hij was verplicht net zo lang te blijven tot de dokter zijn dienst beeindigd had, je kunt natuurlijk wel op eigen initiatief weggaan, maar dan? Er werd accuut gestopt met de medicijnen nadat Ank opgemerkt had, dat het zo niet goed ging. Eindelijk kwam Nick weer terug en moest bedrust houden. Gisteren hebben alle kinderen en de groten gebeden en 's avonds sprak Nick opeens heel duidelijk en kreeg praatjes. Vandaag zwaaiden we het hele gezin uit voor hun vertrek naar het ziekenhuis in Kuching om daar alles nog zorgvuldig te laten onderzoeken. Over 5 dg reizen zij af naar Nederland. Het was schrikken en handelen en bidden. Er is veel gebeden, maar ik ben blij dat we konden belijden dat Jezus Christus nog steeds Dezelfde is en altijd zal zijn. We hebben hartelijk afscheid genomen van hen!

Reacties

Het kan even duren voor een reactie wordt weergegeven, omdat ik besloten heb alle reakties te moderaten. Dat houdt in dat de berichten gescreend worden, dit omdat er grappenmakers zijn die het leuk vinden zinloze reclame neer te zetten. Bij deze dus graag jullie begrip daarvoor....

René

Maandag, 23 juli 2007

Eerste schooldag, officiele ceremonie!
Vanmorgen al vroeg om 07.00uur (indon.tijd) in het schoolgebouw om het speellokaal te dweilen voor de officiele opening van het schooljaar, het gebouw wordt later officieel geopend door Ronny en de indonesische authoriteiten, neem ik aan. Het eerste gedeelte heb ik niet meebeleefd, want er was nog een en ander voor te bereiden samen met Ronald (student), zoals een doek aan de wand met letters erop (foto komt later). Het team van leerkrachten was nog aan het oefenen voor opvoering van een stukje drama. Erg leuk, twee Puppets (handpop) stelden vragen over de school en een kleine uitvoering van leerkrachten zelf over het snel naar school moeten, "want dit is de eerste dag, de school begint, rennen!". Prachtig om te zien, alle kinderen van de eerste klas in de rij en dan zo voorts. Australische en nederlandse vrijwilligers filmden alles en Ronny maakte eveneens verschillende foto's. Ikzelf heb geen foto's of video gemaakt, had er de gelegenheid niet voor. Ik vind het geweldig en ontroerend te zien, dat kinderen, die nog nooit naar school zijn geweest en al 10,11,12 jaar oud zijn nu onderwijs krijgen! Het is gelukt, wat een zegen! Voor ons westerlingen is het normaal, dat iedereen onderwijs geniet en met andere kinderen spelenderwijs met elkaar mogen leren omgaan. Vooral dat zij leren uit de bijbel te lezen over Degene waarover zij zoveel gehoord en gezongen hebben: "Tuhan Jesus Kristus". Nou, zingen kunnen ze! Geweldig om te horen. Ik vind het geen pas geven om de zondagsdienst te filmen, of foto's te maken. Als er een goede gelegenheid is en het mag, doe ik dit wel. Vanmiddag was ik vrij en heb i.p.v. vanochtend mijn gebeds-wandeling gemaakt naar het plateau waar het worshipscentre gebouwd gaat worden, tevens mijn ontmoetingsplaats met mijn Leidsman. Met Hem spreek ik alles door, ook als ik verdrietig ben over iets. Je kunt trouwens altijd met Hem praten, Hij heeft niet alleen tijd voor mij, ook voor jou. Het is wel even leren luisteren en stil zijn, tijd nemen, anders hoor je niets en denk je misschien dat Hij geen idee van je bestaan heeft. Eergisteravond, waren de jongemensen uit NangaPinoh hier en werden alle jarigen naar voren geroepen van de afgelopen 2 maanden. Niemand riep mij naar voren (20 juni), ik moest huilen, niemand merkte het. Iedereen kreeg een zegen en werd gezegend. Op het laatst moesten de nederlanders naar voren komen in hun taal "welgefeliciteerd" zingen. Dit was teveel voor mij, ik heb het niet gedaan. Heb alle kinderen wel gezegend, ook de volwassenen. De Heilige Geest van de Here Jezus troostte mij in de wetenschap, dat ik Vader's geliefd kind ben en dat de kinderen mij elke dag zegenen met hun glimlach. Een jongen kwam naar mij toe en zei: "Ibu Gerrie, I miss you." Zie je: dat is Vader's antwoord, geweldig!

Van 1 juni tot nu, 22 juli 2007 is een grote belevenis. Vandaag om 09.00u kerkdienst verzorgd door de oudere jeugd van NangaPinoh, Ivan, hun leider, sprak vanmorgen over Ruth en over Naomi. Omdat het verhaal bekend is, weet ik wat er in dit bijbelboek belangrijk is te weten, verstaan kon ik Iwan niet. Toch proefde ik uit zijn woorden de Heilige Geest en aan het einde werden mensen naar voren gevraagd om de deur van hun hart open te doen voor "Tuhan Jesus Kristus". Met eerbied wordt deze Naam uitgesproken en ik ben er blij om. Ronny vroeg medewekers naar voren om hun handen op hen te leggen en te zegenen. Het is een geweldig voor mij te weten dat de Here Jezus aan mij vraagt samen met Hem een kind of een jongere de handen op te leggen. Ik voelde mijn Heiland zo dichtbij, dat ikzelf moest huilen. Een jongen, Amos, waarvoor ik al had mogen bidden toen de zieke kinderen naar voren gingen, werd aangeraakt. Dit kon ik heel duidelijk waarnemen. Nog een andere jongeman kreeg een persoonlijk woord voor zijn verdere leven. Na de dienst mochten alle kinderen naar de plaats van de drie kruisen welke waren geplaatst door Will, een van de vorige helpers uit Australie. Wij reden met Ronny naar verschillende vergezichtspunten om alle kinderen daar te kunnen filmen. Het ontroerde mij zo diep, de kinderen bij die drie kruisen te zien staan, zwaaiend en roepen. Doordat de batterijen van de camera leeg waren, kon ikzelf geen foto's maken. Alles is gefilmd en er zijn door anderen foto's genomen. Ik heb alleen maar gezwaaid en m'n handen als een megafoon voor mijn mond gehouden :" I love you" geroepen. Het was niet nodig dit te roepen omdat zij ten eerste weten dat dit waar is, maar ook omdat zij dit bij lange na niet konden horen. Toen Ronny claxoneerde wisten de kinderen dat zij naar het trainingscentrum moesten gaan voor de lunch. Eer dat wij er met de auto waren, ontmoetten wij hen bij de ingang van het gebouw.

Foto's

Mijn moeder maakt foto's van haar verblijf in Kalimantan. Deze staan allemaal op een speciaal foto-gedeelte. Als je naar het rechtergedeelte van het scherm kijkt, zie je daar een link staan Foto's, klik er op en je komt op de foto-pagina.

René