Maandag, 23 juli 2007

Eerste schooldag, officiele ceremonie!
Vanmorgen al vroeg om 07.00uur (indon.tijd) in het schoolgebouw om het speellokaal te dweilen voor de officiele opening van het schooljaar, het gebouw wordt later officieel geopend door Ronny en de indonesische authoriteiten, neem ik aan. Het eerste gedeelte heb ik niet meebeleefd, want er was nog een en ander voor te bereiden samen met Ronald (student), zoals een doek aan de wand met letters erop (foto komt later). Het team van leerkrachten was nog aan het oefenen voor opvoering van een stukje drama. Erg leuk, twee Puppets (handpop) stelden vragen over de school en een kleine uitvoering van leerkrachten zelf over het snel naar school moeten, "want dit is de eerste dag, de school begint, rennen!". Prachtig om te zien, alle kinderen van de eerste klas in de rij en dan zo voorts. Australische en nederlandse vrijwilligers filmden alles en Ronny maakte eveneens verschillende foto's. Ikzelf heb geen foto's of video gemaakt, had er de gelegenheid niet voor. Ik vind het geweldig en ontroerend te zien, dat kinderen, die nog nooit naar school zijn geweest en al 10,11,12 jaar oud zijn nu onderwijs krijgen! Het is gelukt, wat een zegen! Voor ons westerlingen is het normaal, dat iedereen onderwijs geniet en met andere kinderen spelenderwijs met elkaar mogen leren omgaan. Vooral dat zij leren uit de bijbel te lezen over Degene waarover zij zoveel gehoord en gezongen hebben: "Tuhan Jesus Kristus". Nou, zingen kunnen ze! Geweldig om te horen. Ik vind het geen pas geven om de zondagsdienst te filmen, of foto's te maken. Als er een goede gelegenheid is en het mag, doe ik dit wel. Vanmiddag was ik vrij en heb i.p.v. vanochtend mijn gebeds-wandeling gemaakt naar het plateau waar het worshipscentre gebouwd gaat worden, tevens mijn ontmoetingsplaats met mijn Leidsman. Met Hem spreek ik alles door, ook als ik verdrietig ben over iets. Je kunt trouwens altijd met Hem praten, Hij heeft niet alleen tijd voor mij, ook voor jou. Het is wel even leren luisteren en stil zijn, tijd nemen, anders hoor je niets en denk je misschien dat Hij geen idee van je bestaan heeft. Eergisteravond, waren de jongemensen uit NangaPinoh hier en werden alle jarigen naar voren geroepen van de afgelopen 2 maanden. Niemand riep mij naar voren (20 juni), ik moest huilen, niemand merkte het. Iedereen kreeg een zegen en werd gezegend. Op het laatst moesten de nederlanders naar voren komen in hun taal "welgefeliciteerd" zingen. Dit was teveel voor mij, ik heb het niet gedaan. Heb alle kinderen wel gezegend, ook de volwassenen. De Heilige Geest van de Here Jezus troostte mij in de wetenschap, dat ik Vader's geliefd kind ben en dat de kinderen mij elke dag zegenen met hun glimlach. Een jongen kwam naar mij toe en zei: "Ibu Gerrie, I miss you." Zie je: dat is Vader's antwoord, geweldig!