Van 1 juni tot nu, 22 juli 2007 is een grote belevenis. Vandaag om 09.00u kerkdienst verzorgd door de oudere jeugd van NangaPinoh, Ivan, hun leider, sprak vanmorgen over Ruth en over Naomi. Omdat het verhaal bekend is, weet ik wat er in dit bijbelboek belangrijk is te weten, verstaan kon ik Iwan niet. Toch proefde ik uit zijn woorden de Heilige Geest en aan het einde werden mensen naar voren gevraagd om de deur van hun hart open te doen voor "Tuhan Jesus Kristus". Met eerbied wordt deze Naam uitgesproken en ik ben er blij om. Ronny vroeg medewekers naar voren om hun handen op hen te leggen en te zegenen. Het is een geweldig voor mij te weten dat de Here Jezus aan mij vraagt samen met Hem een kind of een jongere de handen op te leggen. Ik voelde mijn Heiland zo dichtbij, dat ikzelf moest huilen. Een jongen, Amos, waarvoor ik al had mogen bidden toen de zieke kinderen naar voren gingen, werd aangeraakt. Dit kon ik heel duidelijk waarnemen. Nog een andere jongeman kreeg een persoonlijk woord voor zijn verdere leven. Na de dienst mochten alle kinderen naar de plaats van de drie kruisen welke waren geplaatst door Will, een van de vorige helpers uit Australie. Wij reden met Ronny naar verschillende vergezichtspunten om alle kinderen daar te kunnen filmen. Het ontroerde mij zo diep, de kinderen bij die drie kruisen te zien staan, zwaaiend en roepen. Doordat de batterijen van de camera leeg waren, kon ikzelf geen foto's maken. Alles is gefilmd en er zijn door anderen foto's genomen. Ik heb alleen maar gezwaaid en m'n handen als een megafoon voor mijn mond gehouden :" I love you" geroepen. Het was niet nodig dit te roepen omdat zij ten eerste weten dat dit waar is, maar ook omdat zij dit bij lange na niet konden horen. Toen Ronny claxoneerde wisten de kinderen dat zij naar het trainingscentrum moesten gaan voor de lunch. Eer dat wij er met de auto waren, ontmoetten wij hen bij de ingang van het gebouw.