gebeurtenissen vanaf 28 juli 2007

Lieve mensen,
Het is een heel programma elke dag! Vanmorgen was ik n.l. om half vijf al op en heb me met het zachte rivierwater gewassen, heerlijk is dat. Omdat het een tijd geleden is, zal ik de data erbij schrijven. Gisteren, 24-08-07 zijn we (Ben en Rachel en de kids en Kerrilynn en Mark en Jenny en Karen en ikzelf) naar NangaPinoh geweest om iets voor onszelf te kopen. Ik had toiletspullen nodig en een short en t-shirt. Het werd een zogenaamde pyama, maar draag het gewoon over -dag. Veel te mooi om snachts alleen te dragen. Omdat wij (Ben en Rachel en ik) volgende week naar Kuala Lumpur moeten voor de visa verlenging, dacht ik me iets niet duurs te veroorloven en een paar nieuwe sandalen. Absoluut niet de duurste maar wel goed uitziend natuurlijk. In K.L wil ik er wel goed bijlopen. Voor mezelf niet zo interessant, maar voor anderen misschien wel om naast me te lopen. De "oude" zijn echt snel versleten. Eerst nog even naar Soekardi. Een jongeman die met zijn vriend Anto (Sudianto) een motorongeluk kregen en Soekardi's gezicht er bij beschadigd werd en Anto zijn schouderbeen brak. Erg pijnlijk allemaal. Soekardi's bovenlip was opengescheurd. Gelukkig, toen ik hoorde, dat zijn tanden helemaal heel waren, was ik buitengewoon dankbaar en blij. Dan kun je je tranen niet bedwingen, wat een wonder. Ik heb 'm in het ziekenhuis opgezocht en mocht met hem bidden. Gisteren heb ik hem weer gezien, en had een harde boodschap voor hem: als je kunt, Soekardi en je hebt een spiegel, kijk er dan recht in. Zeg dan tegen je spiegelbeeld: Dank U Bapa, voor dit mooie gezicht. Kijk niet naar wat je ziet als je kunt, maar geloof, dat de Here Jezus Christus dit weet en jouw gezicht totaal heel maakt. Dit geloof ik namelijk, Soekardi. En jij mag dit ook geloven! We hebben allemaal gebeden en we ver-trouwen dat het gebeurt ook!. Hij moest glimlachen, zijn gezicht trilde nog, het doet nog een poos pijn denk ik als hij lacht. Anto sprak ik vrijdagavond en tijden de worship legde ik mijn hand op zijn schouder en met de andere hand deed ik voorzichtig zijn arm omhoog. Na de dienst vertelde ik hem waarom ik dit gedaan had en dat het belangrijk is dit te doen, maar wel met een beetje druk van een hand bovenop de schouder, anders doet het teveel pijn en dat is niet de bedoeling. Een zondag in de maand gaan we naar de kleine kerk in Manggala, het dorpje hier vlakbij. Hier heet het trouwens ook: Manggala. De oude auto, die je op een van de foto's ziet, heet dan ook "Manggala Taksi" geweldig om er in te zitten op de hompie-bompie-weg. Mark is een geweldig goede chauffeur en Kerrilynn kan er ook in rijden. Een plankje om te zitten, echte kussens zitten er niet meer in. Ik ga ook even een bericht schrijven voor de kleinkinderen (doe ik morgen). Ik ben best wel moe nu, vandaag vloertegels schoongemaakt. De stellages voor het verven van de palen zijn weggehaald, het moest echt even schoon. Als Kay en Ronny en hun zonen Nathanael en Joell thuiskomen, is het netjes. Zij hebben zo lang die dingen voor hun neus gehad, nu kunnen zij heerlijk ver kijken. Ze zijn een poosje eruit geweest, Ronny moest naar Amerika om te spreken en Kay is in Kuching gebleven met de jongens. Nathanael is bijna vijftien, hij is echt een kei, die jongen. Kan goed motor rijden hier op het terrein en kan heel goed een truck besturen. Ik ben bij hem achterop de motor geweest en naast hem gezeten. Geweldig hoor!. We hebben twee puppies, een meisje en een jongen, echt grappig. Heb ik ook een foto van genomen. Als je het huis in Pinoh ziet, hoop ik dat je kunt voorstellen, dat ik het heerlijk vind daar regelmatig te mogen komen. Meer dan 60 jongelui wonen daar, doen alles zelf, de was, het huishouden en zo.
Hebben wel een leider (Iwan) waar ik heel goed mee overweg kan. Met alle mensen daar. Hier zijn heel veel kleinere kinderen. Ook gaaf, daar niet van. Een favorietje: "Dedeng" een heerlijk mannetje, moet wel strikt aangepakt worden en dit gebeurt ook. Geen geintjes, als je stout bent krijg je het gewoon te horen! Ik doe dit anders, maar dat weet iedereen ook wel. Ik tel wel tot 3: "satu, dua, tiga" en wacht rustig. Hoef geen druk uit te oefenen. Echt gaaf joh. Ik mag me niet bemoeien met degenen die er de leiding over hebben op dat moment. Gisteravond hoorde ik Dedeng erg hard huilen en ik hoorde het en kwam gelijk naar hem toe met mijn armen om hem heen. Zonder naar het boze gezicht boven mij te kijken. Nou, ik begreep het direkt en zei: sorry, ik wist niet dat hij stout was geweest. Ik hoorde hem zo hard huilen. Vandaag probeerde hij mij uit. Ik riep hem, dat hij niet over de wal mocht lopen. Hij kwam, maar was bang dat ik hem zou aanbrengen. Ik stelde hem gerust: ik wil dat je luistert Dedeng, ik ben niet boos op je en deed de handeling na van gisteren alsof ik op mijn billen sloeg. Dit doet Ibu Gerrie niet Dedeng, jij moet wel bij mij blijven nu. En liet hem meeschrobben, wat hij geweldig vond. Na een kwartier mocht hij weer verder spelen. Aan tafel glunderde hij en stap zijn kleine hand op. Gaaf! Morgen verder, het is half negen indon.tijd. ik wil niet dat Irma die de sleutel van de pc-kamer heeft mij moet wegsturen. Nee hoor, ze vraagt het netjes. Vader's Liefde is zo wonderlijk en groot, dat die niet voor mij alleen is, ook voor jou, liefs, Gerrie